- +48 793 003 695
- biuro@rehacompleks.pl
Oparzenia mogą przyczyniać się do bardzo poważnych obrażeń. One natomiast często prowadzą do pogorszenia stanu fizycznego i psychicznego osób poszkodowanych. W przypadku oparzeń wyjątkowo pomocna w powrocie do zdrowia jest odpowiednia rehabilitacja. Metodę należy dopasować między innymi do zakresu ruchu, stopnia oparzenia. Inaczej postępuje się, gdy jest to oparzenie głębokie, a inaczej, gdy jest to oparzenie słoneczne. Przy rozległych oparzeniach czasami nie da się uniknąć przeszczepu skóry. Bardzo ważna jest również terapia blizny, która pozwala przyspieszyć proces gojenia oparzenia. Dowiedz się, jakie są najważniejsze aktualnie stosowane metody leczenia oparzeń.
Oparzenie polega na uszkodzeniu tkanek skóry. Może być spowodowane przez energię cieplną, elektryczną, chemiczną, czy elektromagnetyczną. Oparzenia czasami powstają również w wyniku silnego tarcia. Urazy tego rodzaju mogą powodować powikłania, wpływać negatywne na samopoczucie psychiczne. To wszystko może przyczyniać się do znacznego pogorszenia ogólnej jakości życia.
Leczenie oparzeń jest bardzo długotrwałym procesem. Wymaga regularnego uczęszczania na rehabilitację. W przypadku niektórych oparzeń, w zależności od stopnia uszkodzenia skóry, może być nawet konieczne leczenie operacyjne.
Możemy wśród nich wymienić między innymi:
Ciężkość oparzenia termicznego jest zależna od takich czynników jak:
Oparzenia pierwszego stopnia są powierzchowne. Obejmują tylko naskórek. Ich symptomy to zaczerwienienie skóry i ból o umiarkowanym natężeniu. W przypadku oparzeń pierwszego stopnia nie powstają blizny. Proces gojenia trwa od pięciu do dziesięciu dni.
Oparzenia drugiego stopnia możemy podzielić na dwa podtypy. Pierwszy z nich to oparzenia powierzchowne. Sięgają one wierzchniej warstwy skóry właściwej. Prowadzą do tworzenia się pęcherzy. Towarzyszy im silny ból. Proces gojenia takiego oparzenia trwa aż 3 tygodnie. Czasami pozostają po nich blizny. Natomiast drugi podtyp oparzeń drugiego stopnia to głęboki. Sięga zgodnie z nazwą do głębokiej warstwy skóry właściwej. Gojenie tego oparzenia trwa od 3 do 8 tygodni. Zawsze zostają po nim blizny.
Oparzenia trzeciego stopnia obejmują całą grubość skóry. Oparzenie prowadzi do zwęglenia lub martwicy tkanek. To sprawia, że ból jest minimalny lub w ogóle nieodczuwalny. Gojenie się tego rodzaju oparzeń termicznych trwa ponad 8 tygodni. Tworzą się przykurcze. Ten rodzaj poparzenia wiąże się z koniecznością przeszczepu skóry i koniecznością intensywnej rehabilitacji.
Największym zagrożeniem dla życia i zdrowia są oparzenia czwartego stopnia. W tym przypadku często konieczna jest amputacja oparzonej kończyny.
Kurczenie się poparzonych skóry i aktywnych blizn zajmuje tylko kilka godzin. To sprawia, że należy jak najwcześniej rozpocząć terapię blizn i przykurczów. Rehabilitację trzeba kontynuować przez rok lub półtora. Wtedy blizna będzie dojrzała, to znaczy blada, płaska i miękka. Pierwsza czynność w przypadku rehabilitacji to obejrzenie urazu po zdjęciu opatrunku. Zadaniem rehabilitanta jest ocenienie głębokości i miejsca urazu. Zwraca on również uwagę na stawy i wpływ blizny po oparzeniu na zakres ruchu.
Osoby, które mają poparzenia trzeciego i czwartego stopnia, często po procesie leczenia są bardzo osłabione pod względem fizycznym. Są narażone na silny ból i długo unieruchomione. Może u nich wystąpić również utrata masy mięśniowej. Kondycję należy budować od podstaw.
Celem ćwiczeń jest utrzymanie lub odzyskanie zakresu ruchu na poparzonym obszarze. Rehabilitacja ma za zadanie sprawić, aby pacjent odzyskał zdolność chodzenia i uczestniczenia w życiu codziennym. Naukę chodzenia można rozpocząć już na oddziale intensywnej terapii, jeżeli parametry życiowe są ustabilizowane.
Najczęściej stosowanymi w rehabilitacji pooparzeniowej formami fizykoterapii są: terapia parafinowa, hydroterapia, elektroterapia niskiej i średniej częstotliwości, terapia mikrofalowa, terapia krótkofalowa, terapia kompresyjna, naświetlania ultrafioletem, ultradźwięki i terapia zimnem
Przy leczeniu oparzeń bardzo ważnym elementem jest również rozciąganie. Najlepiej wykonywać je w obrębie kilku stawów jednocześnie. Rozciąganie przeprowadza się bez opatrunków. Dzięki temu, fizjoterapeuta będzie mógł na bieżąco dostosowywać ćwiczenia (ich częstotliwość, natężenie, czas i typ) do stanu pacjenta. Najlepsze efekty przynosi wykonywanie ćwiczeń kilka razy dziennie. Równie istotne jest motywowanie go, aby wykonywał samodzielnie wszystkie te czynności, które jest w stanie. To sprawi, że szybciej powróci do normalnego funkcjonowaniu po oparzeniu.
Źródła:
